مدیر پارسی بلاگ

سلام بر همه عزیزان.
جای شما خالی، زیارت کربلا و نجف.
همه را دعا کردیم البته،اگه دستش جائی بند باشه.
ایشالا قصد دارم در آینده (اگه فرصت کنم) خاطرات این سفر رو براتون بنویسم.
اما امروز، 14 خرداد، روز عروج روح انقلاب ماست.
از رحلت آن بزرگ 17 سال می گذره و سن من نسبت به آن روزها دقیقاً 2 برابر شده...
ایام امتحانات نهائی دبیرستان بود...هیچ وقت یادم نمیره که با صدای گریه و شیون مادرم، چند دقیقه مانده به ساعت 7 از خواب بیدار شدم.به من می گفت پاشو ببین چی شده، همه شبکه های رادیو داره قرآن پخش میکنه.
من که راستش هیچوقت گریه وشیون مادرم را اینطوری ندیده بودم، با حالت شوکه شده گفتم، لابد اتفاقی هستش و اگه خبری بود که اعلام میشد و ... که ساعت 7 شد و آن خبری که هیچکس،
جرات شنیدنش و تاب به زبان آوردنش را نداشت، پخش شد.
این روزها که به خیابانها و رسانه ها و تلویزیون نگاه می کنم، ایمانم به امام بیشتر می شود.
تجلیل از او ویاد و خاطره اش موجی است که روز به روز توفنده تر می شود
و می رود که نام و پیام امام، مرزهای جغرافیائی و سیاسی را درنوردد.
اگر فقط پای از کشور عزیزمان بیرون بگذاریم و دنبال جای پای امام باشیم
به راحتی همه جا، حتی دورافتاده ترین گوشه های کمونیستی و بت پرستی
او را می یابیم. بسیاری، فقط با آشنائی با امام و به عشق او به دین اسلام مشرف می شوند. فراموش نمی کنم، سالها قبل دوستی که از اروپا برگشته بود می گفت جوانانی هستند که می گویند خمینی و لاغیر. دین ما سیاست ما، همه چیز ما، همان چیزی است که خمینی بگوید... می گفت یکی از آنها عکسی از امام در دفتر کارش نصب است به اندازه سرتاپای یک انسان، آنهم در جائی که به شدت نسبت به این امور حساسیت هست.

آری، خداوند فرمود : ان الذین آمنو و عملوالصالحات سیجعل لهم الرحمن ودّا : آنانکه ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، خدای رحمن برای آنها مهر و مودت جاری خواهد ساخت.

این عشق الهی است......

این شور خدائی است ......

خدا کند که قدر اماممان را بیشتر بدانیم.